Schrijvers archief WerkendeWetterhounen

doorWerkendeWetterhounen

Post voor Jeppe

Alle post is voor Jeppe vandaag. De rozet van de vereniging is voor het door haar behaalde FCI CIB (Internationaal Kampioen met werkproef) in 2020. En het FCI-certificaat is voor het CIE (Internationaal Showkampioen) wat in november jl. op de show in Frankrijk een feit werd.

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt CAC/CACIB in Frankrijk

14 november 2021 – Vanzelfsprekend ben ik in Douai, Frankrijk, de enige met een Wetterhoun, al moet die U wel komen voor een titel. Jeppe loopt al maanden te tellen, maar ze weet wanneer ze moet pieken: in de ring draaft ze als een zonnetje! Een dikke U dus. De Finse keurmeester is in zijn nopjes en maakt foto’s voor zijn eigen archief. Daarna is er een Défilé des Spéciales in de erering, alleen voor geselecteerde rassen. Wij horen erbij. Zo zien nog veel meer mensen de Wetterhoun… euh… rollende ogen van de speaker… doe maar Chien d’Eau Frison dan…. en wat hoor ik: Chien d’Eau Hollandais. Sorry Friesland, ik heb het geprobeerd…Tot slot nog eens naar de erering voor de rasgroep. Jeppe krijgt goed aandacht maar wordt niet geselecteerd. Visitekaartje afgegeven, dat wel ☺️.

Met deze CAC en CACIB heeft Jeppe de laatste stap gezet op weg naar het CIE (Champion International d’Exposition). De aanvraag is de deur uit.

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt Orweja SWT novice-certificaat!

26 juni 2021 – De ene missie kost wat meer tijd dan de andere. Sinds de 1e Orweja Spaniel Working Test in 2019 probeer ik al een certificaat te bemachtigen, maar ja, een Wetterhoun is geen Spaniel en wordt wel gekeurd als een Spaniel. Zoals te verwachten bij Spaniels krijgt het jagen de meeste punten, dan het omschakelen naar het apport en dan het apport, maar een apport niet binnen is gelijk een 0 voor de hele proef. In 2019 had ik twee nullen en op twee proeven weinig punten. Het doel voor 2020 was minder nullen, en dat was met een nul gelukt. Het doel nu? Geen nullen meer!

Op basis van leeftijd is Jeppe de startersklasse ontgroeid, dus novice wordt het.Na het vele jagen (schot = gaan), is steady op schot even een probleem. Met dank aan mijn lieve trainer en de clicker heb ik dat er zo weer in blijkt wel bij de eerste proef. Jeppe gaat lekker door de dekking, stuit als enige (hoorde ik later) op wild: een egel. De keurmeester is perplex! Een Wetterhoun ontgaat niets. Dan een schot, ze moet steady zijn en is dat ook, zelfs zonder fluit! Het apport gaat keurig. Nog een schot, weer steady, niet gevolgd door een apport. Klaar. De tweede proef is van hetzelfde soort, nu met een blind apport en ook dat gaat goed. De derde proef is listiger. Na het uitjagen van een flink stuk dekking komen we bij een open veld. Precies langs de rand stuit ze op een konijnendummy, en dat blijkt een springkonijn. Ik had dat natuurlijk vooraf gehoord dus ik heb mijn fluit paraat. Als ze ‘m bijna ziet ‘vertrekken’ gaat ze zitten. Helemaal confuus, nog tijdens het gaan-zitten, fluit ik toch. Mooi dit. Ongelofelijk ook. We jagen verder en Jeppe kan gelukkig de focus ‘konijn’ loslaten. Aan het einde van het veldje een blind apport, deze keer wat verder. Ik stuur haar vooruit en daarna moet ze het verder zelf uitzoeken. Ze pakt enorm veel ruimte maar na een extra commando komt ze wel bij de dummy. So far so good. Nu nog het waterwerk, op naar de laatste proef. Zelfde recept: eerst een stuk dekking uitjagen, deze keer links en rechts van een greppel. Dat doet ze heel best. Schot, steady en apport. Ik zie geen dummy vallen omdat ik rechts naar de vijver kijk. Gelukkig let Jeppe wel op; er blijkt nog een klein poeltje links te liggen. Als ze te water gaat, springen de kikkers links en rechts van haar weg. Ze is gek op kikkers en gaat erachteraan. Gelukkig is ze niet vergeten wat ze ook alweer komt doen, en komt ze met een U-bocht dan toch bij de dummy. Daarna weer een stukje jagen en nog eens schot, steady, apport uit water. Nu uit de grote vijver, goed in zicht voor ons allebei. In een streep naar de dummy en terug. ‘Ze apporteert goed’, zegt de keurmeester. Alle dummy’s binnen, dat is mooi!

En dan het grote wachten. Ik acht ons nog steeds kansloos op een spanielwedstrijd, maar dan hoor ik toch ineens mijn naam. We hebben het felbegeerde certificaat! Jeppe heeft weer een primeur; ze is de eerste niet-Engelse Springer/Cocker Spaniel met een officieel Orweja SWT-certificaat. WOW!

Ontzettend veel dank aan Jachtcommissie SUN voor de geweldige dag, goede organisatie en mooie proeven, en dank aan de mede-deelnemers voor de gezellige dag!

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe wint Kynora WT!

11 oktober 2020 – Op naar Aalten! Samen met papa Jannes naar een WT. Waarom rijd ik zo ver voor een zwarte WT? Dit is de enige die ik weet met een aparte categorie voor Spaniels & Waterhonden. Er zijn vijf proeven die behoorlijk uitdagend zijn. Origineel ook, het gaat veel verder dan een beetje apporteren. Het zijn praktijkgerichte proeven met veel steadiness en heelwork over een hindernis en onder schrikdraad door en met een tas en ‘geweer’ op de rug. Ook een aantal proeven met twee honden werken, superleuk allemaal. En een van de onderdelen is dan ook een echte spanielproef met jagen door een perceel met stevige dekking.

Jeppe werkt prima, maar laat wel punten liggen. Ze kan het allemaal net wat beter, maar ze moet dat dan wel laten zien. Bij een verloren zoek bv. pakt ze snel diepte, als een jekko door het bos, en dan werkt ze met slagen terug. Ze krijgt lucht en pakt een spoor op. Dat is het niet. Tweede inzet: als een speer heen, oppakken, en als een speer terug, bam, zitten. Aha, ze wist de dummy dus te vinden, maar keek nog even of er wat interessanters was. Niet heel gek na twee jachtdagen… Mooi: bij een onderdeel moet ik haar laten zitten op een punt, na een apport, weglopen, en dan influiten. Ze reageert subiet, zet een ware sprint in én neemt de kortste weg over een hindernis. Zo gaaf dit!

De spanielproef is de laatste proef. Ik weet wel hoe ze jaagt, maar op de SWT’s heeft ze dat nog nooit laten zien. Is niet echt. We gaan het beleven, denk ik dan maar. Feit is wel dat ze nu weer een jaartje ouder is (en nog steeds maar 2…) en meer praktijkervaring heeft. En dat helpt: we werken samen mooi het perceel uit, ze laat zich makkelijk de bramenproppen insturen, is zeer goed onder appel, en bij twee schoten waarbij dummy’s worden opgeworpen, gaat ze binnen een honderdste van een seconde zitten op de zitfluit. Onderweg vindt ze een kraai en brengt deze binnen, bonuspunten. Bij het derde schot mag ze apporteren. Daarna nog even door met jagen. En dan horen we een blije keurmeester aan: dat was mooi, die kun je meenemen op jacht! Dat weet ik wel, maar ik vind het echt een overwinning om dit te horen van een spaniel keurmeester op een spaniel proef!

We verzamelen bij de kantine van de camping waar de WT is en wachten. Gezellig napraten met vele bekenden. Gezien de slordigheidjes en vooral vanwege de aanwezigheid van 12 spaniëls en verder hele goede waterhonden maak ik me geen enkele illusie. Dan hoor ik ‘3e plaats… Anita… ‘het zal toch niet?’… oh nee, Antoinette. OK, chill. 2e plaats…. 1e plaats… Anita Hoogendoorn met Jeppe. Huh? ‘Hebben jullie goed geteld?’ vraag ik nog. Het is echt waar: we hebben gewonnen! Naast deze flinke beker krijg ik nog een beker, want Jeppe is ook nog de beste waterhond. Deze is beschikbaar gesteld door Barbetkennel Quaciëndas van Greet Los; dank je wel Greet!

Hartelijk dank aan Henk en Jerna Bruggink, en alle keurmeesters en helpers!

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt SJP A!

23 juli 2021 – Eindelijk weer in Beesd, de mooiste SJP van het jaar, vind ik. Het is gewoon een prachtige locatie en tof dat het alleen voor de Nederlandse jachthonden is. Ik heb hier steeds succes gehad, benieuwd hoe het vandaag gaat. Bij de inschrijving moet ik aangeven waar we voor op gaan. Ik zeg A. Oei, zei ik dat echt? Ja, ik doe het gewoon. Het doel is een hoge B om te mogen MAPpen, één B hebben we vorig jaar al gehaald.

We beginnen op A/B/E. Bij het aangelijnd volgen blijkt het gras erg interessant voor Jeppe en we verliezen dan ook gelijk het eerste punt. Uitsturen en komen op bevel gaat super, een 10. Dan apport uit diep water. Eitje voor mijn waterrat…not! Er liggen heel veel lelies. De 1e inzet leidt niet tot actie. Bij de 2e inzet raakt ze verstrikt in de lelies, raakt gelukkig niet in paniek maar komt wel terug. Ze beseft nog wel dat ze ‘iets’ moet meenemen en pakt een stuk hout op tussen de planten. Een 3e inzet is toegestaan, dus hop maar. Nu helemaal perfect, en dan blijft er slechts een 6 over. Sjonge, wordt het zo’n dag? De moed zakt me in de schoenen; dit kan nooit leiden tot 68 punten…

Over water gaat vlot, en Jeppe loopt ook recht op de eend af. Ze is blij en gooit de eend een keer op, gelukkig geen schade. Ik fluit haar gelijk in om erger te voorkomen. Ze gaat langs de helpers -die ze negeert!- om het water heen terug. Doet ze anders nooit, pfff. Het is weer billen knijpen. Gelijk door naar de markeer, nog eens billen knijpen vanwege het debacle van vorige week. Ook hier loopt ze te kloten. Ze springt nooit in en nu wel. Max een 8 nog. 2e inzet, ze kijkt naar links omdat ze lucht krijgt, en… gaat naar links, nee! Ik corrigeer haar en dan gaat ze eindelijk naar de kraai. Sjonge jonge, het is niet onze dag. De volgende stop is C/D. Blijf uit zicht gaat altijd goed, een 10, en bij het kort apport neigt ze een fractie van een seconde naar de helper die heel dichtbij staat. Ik besluit gelijk te fluiten, dan maar een 9, maar ik wil geen gerommel. Tot slot de verloren zoek. Een zekerheidje, en zo ook deze keer, we sluiten af met een 10. Nu pas waag ik het om de punten op te tellen en wonder boven wonder hebben we precies 68 punten. Ik wil eigenlijk stoppen maar weet niet of dat mag. Ik ben te bang om dit resultaat kwijt te raken. Stel je voor dat er wat misgaat op de A?

In de pauze laat ik Jeppe even zwemmen en dan gaan we fris en fruitig voor het eerst op voor een A; ja, toch maar wel. Een lastig veld met links gewas en rechts een haag, zonder ook maar enig houvast als indicatie van de diepte. De lijnen heb ik wel scherp. De wind komt van rechts en ik kies de rechtse duif op 130m eerst. Ze loopt in een keer recht op de duif, vol vertrouwen, zonder vragen, nix meer aan doen, top! Dan de tweede duif, op 100m. Hier moet ik iets handelen, en daarbij luistert ze fantastisch. Territoriumfluit doe ik niet aan op de dirigeer; als ze onder de wind komt, komt het zeker goed. Verbale instructies doe ik ook niet aan, alleen handgebaren en fluitsignalen, rust in het veld, rust bij mij, rust bij Jeppe. Het werkt. We halen een 9.

Tot slot de sleep. Hier ben ik nooit bang voor geweest, maar nu ik dichtbij de eerste A zit, mag er natuurlijk nix misgaan en wordt het toch ineens spannend. De lijn naar de start van de sleep neemt ze met een boog, waarbij ze toch precies aanstuurt op het startpunt. Mooi, want daar laat ze dus alvast geen punt liggen. De keurmeester vraagt of ik geen commando moet geven. Nee, zeg ik, ze pakt de sleep wel zelfstandig op. Even de geur inprenten en dan gaat Jeppe als een jekko over het spoor, neemt de haken goed, en dan hoor ik via de walkietalkie ‘hond komt eraan met gans’. In stevig tempo komt ze op me af. Wat ben ik ongelofelijk trots! Knijp eens in mijn wang, gebeurt dit echt allemaal? Wat bijzonder! Mijn trainer Bianca zegt steeds al dat Jeppe beter is op de A-onderdelen dan op de B-onderdelen, en het is waar! De tranen staan in mijn ogen.

Bij de diploma-uitreiking blijkt dat we een 10 voor de sleep hebben en 2e zijn geworden! Totaal 87 punten. Ik kwam voor een hoge B voor de B MAP’s en vertrek met een hoge A voor de A MAP’s. WOW! Een keurmeester zegt in de nazit dat Jeppe goed een A MAP aan moet kunnen met haar tempo. Mijn dag kan niet meer stuk!

Het wetterfeest wordt compleet gemaakt door Brigitte Elsman die met haar Amber (F1 outcross met Labrador) ook een A behaalt en een 4e plaats, en Monique van Oudheusden die met haar Bauke een mooie B haalt. Superknap want Monique traint haar eerste hond en is daarmee ook nog eens pas op volwassen leeftijd mee gestart. Allebei gefeliciteerd!

Filmpjes door Philip van onze JWC, onwijs bedankt hiervoor! Wat een geweldige herinnering!

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt CIB met werkproef

Het zat er al aan te komen, de resultaten waren al behaald, maar nu is het dan officieel: Jeppe heeft het CIB met werkproef behaald, als eerste Wetterhoun in de geschiedenis!

Ze is hiermee Internationaal Kampioen. Heel bijzonder dit. De route:

  • Zweetwerkkwalificatie F-spoor (9 maanden oud!)
  • Show in Mechelen, België
  • Winnershow in Gorinchem; Jeppe werd Winster 2019 én 1e in de erering gebruikshonden (!)
  • Show in Maastricht

Trots op mijn meisje!

doorWerkendeWetterhounen

Foske terug in het jachtveld!

De verwachting is dat er kraaien en kauwen worden geschoten. Foske gaat heel best de laatste tijd, al wordt het nooit meer 100%. Ik krijg de vraag of ze niet eens mee zou willen. Ja natuurlijk!

Ik zit op post, in mijn hutje, samen met Jeppe en Foske. Voor het eerst met twee honden, is wel een dingetje. Jeppe is nogal stout dus Foske krijgt voorrang. Al snel wordt er een kauw geschoten. Foske markeert goed, gaat er snel op af en blijft dan hangen bij de greppel. Dat is lastig met haar handicap. Ik loop even mee op en dan vindt ze toch een weg. Hebben die kauw! Vanwege haar nest, en ziekte door toxoplasmose en jarenlange revalidatie is het ruim 2,5 jaar (!) geleden dat ze in het jachtveld was. Er zit dus veel spanning op. Die spanning komt eruit bij een nog levende kauw, krak.

Even later weer een kauw. Deze keer aan onze kant van de greppel. Zoef zoef heen, pakken, en zoef zoef terug. YES! Nu komt bij mij de ontlading, zo emotioneel dit! Wat hebben we hard gewerkt om hier weer te staan!

Er komen nog meer kansen en Foske is nog niet moe. Weer een kauw aan onze kant van de greppel en daar gaat ze weer. Ze heeft ‘m net in de vang en dan wordt er een kraai geschoten. Die landt aan de andere kant van de greppel. Ze kijkt om, laat de kauw los en…. let op…. echt waar… ze SPRINGT over de greppel, op naar de kraai! Adrenaline geeft haar veel kracht. Terug door het hek.

Intussen is Jeppe van het strafbankje gekomen en pikt de kauw op die Foske liet vallen. En dan lopen er ineens twee Wetterhounen in het veld met een apport. Het leven is mooi. Foske sluit de ochtend af met een Canada. Het is zwaar voor haar, maar het lukt. Ik zit op een roze wolk.

Zaterdag 10-10-2020

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe is Nederlands Kampioen

In de ochtend was deze gebruikshond nog in het jachtveld, en in de middag van 26 september 2020 werd Jeppe op de Dogshow in Maastricht Nederlands Kampioen. Ook mag ik nu voor haar het CIB met werkproef (Champion International de Beauté) aanvragen. Mijn knapperd ?.

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt grade 3 van The Gundog Club, UK met een uitmuntend

Vandaag hebben Jeppe en ik examen bij Christel Holtrop, de enige assessor van The Gundog Club, UK in Continentaal Europa. Er zijn 6 grades (niveaus) en gezien het niveau waarop we trainen had ik bedacht dat we wel gelijk voor grade 3 kunnen gaan in plaats van starten bij 1.

Op papier zag het er al indrukwekkend uit, maar vandaag in de praktijk ben ik nog meer onder de indruk. Deze test is op het gebied van gehoorzaamheid veel omvangrijker dan een SJP en veel praktijkgerichter. Qua niveau is het lastig te vergelijken want grade 3 bevat al een blinde lijn en een cast, en voor de markeerapporten en het waterapport zijn de afstanden groter dan bij een SJP B. Wat vooral ook anders is, is dat we alle proeven achter elkaar doen en de hond gedurende de gehele test los is en daar gedurende de gehele test op beoordeeld wordt. Dit vraagt veel meer en veel langer focus van Jeppe en mij.We starten met de onderdelen gehoorzaamheid en dat gaat hartstikke goed. We behalen 77 van de 80 punten. Dan de apporteerproeven. De eerste markeer kan beter, Jeppe is even aan het dralen. De tweede markeer en het waterapport gaan super. Bij de blinde lijn loopt een kerel met een lichte jas door het veld en dat geeft teveel afleiding. De proef mag over, maar dan vliegen er ganzen over. Lastig voor een hondje dat vol in de schadebestrijding zit. Toch gaat het nu goed. Als laatste de cast. De vermoeidheid begint toe te slaan, of beter: de focus begint na al die tijd pieken nu wel af te nemen. Het heelwork vraagt meer aandacht, en na het casten zoekt ze in de bosjes in plaats van mijn lijn te volgen. Ik moet corrigeren en roep daarbij een keer ‘nee’. Daarvoor krijg ik terecht een strafpunt, want force free werken staat hoog in het vaandel bij The Gundog Club!

Al met al behalen we 88 van de 100 punten voor de apporteerproeven. Totaal dus 165 – 1 strafpunt = 164 punten van de 180. We behalen daarmee grade 3 met de aantekening DISTINCTION, oftewel uitmuntend.

Deze manier van ‘proeven lopen’ is enerzijds veel minder stressvol voor handler en hond qua setting, en anderzijds veel intenser dan een SJP qua duur, focus en niveau. Ik ben er zeer over te spreken en ga zeker door voor grade 4, 5 en 6. Maar eerst even genieten van het feit dat Jeppe (na de hond van de assessor, maar dat hoort bij haar rol ?) de hoogst gediplomeerde jachthond van Nederland is bij The Gundog Club, UK. Ik ben trots op mijn meisje!

Hartelijk dank Christel (www.waterdogs.eu) en helpers!

PS: voor degenen die meer context willen hebben, zie hier mijn interview met Christel in De Jachthond.

doorWerkendeWetterhounen

Jeppe behaalt SJP-B diploma!

In alle vroegte op naar Arnemuiden voor de eerste SJP van het seizoen. We beginnen met A/B. Het volgen gaat redelijk, wel even neus aan de grond. Uitsturen is een vreemde, uit de richting van het schot, en kost dan ook een extra commando. En ik moet nog eens doorzetten omdat er pas bemest is. De grond is interessanter. Ik moet genoegen nemen met een 8 en een 7, en dat doe ik ook gezien de cijfers van de anderen. Niemand uit de groep haalt hier twee tienen.Dan proef H, over water. We staan bovenop een hoog en steil talud, beneden een breed water met flinke keien op de bodem langs de rand, aan de overkant weer een hoog en steil talud en dan grasland en wat begroeiing. Jeppe blijft even hangen op de keien en ik geef een extra commando. Verder werkt ze netjes tot ze de eend heeft. Ze moet poepen ?, maar blijft de eend goed vasthouden. Nog een extra commando omdat ze wil omlopen en dan heb ik een 6. Slordig dit ?. Op naar E, apport uit diep water. Dat gaat werkelijk vlekkeloos, mooie proefopstelling ook, een 10. We gaan naar C/D, blijf uit zicht en kort apport. Jeppe ligt als een huis, wandelt daarna zonder commando’s strak naast me naar het paaltje voor het apport, rent heen en terug en levert perfect af. 2x 10. Bam, goed voor het vertrouwen! Fijn ook dat ze wild en dummy’s door elkaar kan apporteren; had met Foske niet gelukt.

Nog twee proeven, eerst G, markeer. Leuk om mijn oude trainer weer te zien, hij is hier keurmeester. Een mooi veld, met perfect zicht op de kraai. Jeppe is supersteady, net als bij de E-proef. Wel jammer dat de kraai nogal slapjes vlak voor de voeten wordt geworpen. Was ik er net vanaf dat ze naar de helper toetrekt, nu doet ze het weer. Het is ook te verleidelijk, zo dichtbij. Het kost 2 commando’s om haar bij me te krijgen en ik moet het met een 6 doen. Prima, terecht. En dan… zou het? De laatste proef, F, verloren zoek. Bij aankomst denk ik ‘waar is het bos?’ Ik zie alleen maar bramenproppen. Ik ben toch niet op een Spaniël Working Test? Het is toch echt hier. We gaan het zien. Ik stuur Jeppe uit en voetje voor voetje gaat ze er doorheen. Eenmaal er doorheen zoekt ze actiever en dan helemaal achterin het veld vindt ze het konijn. Nu terug, even de weg zoeken, aan het eind vindt ze een betere route en komt uit bij een helper achter me die lekker in een luie stoel zit. Dat is té aantrekkelijk voor Jeppe dus ik heb weer een extra commando nodig en dan krijg ik toch nog die perfecte afwerking die ik de hele dag al zie. Ik krijg een 7.

Jeppe’s eerste B, 64 punten. Ik ben ontzettend trots op haar! Er zit zeker meer in, komt wel goed!